Çocuğunuza "Hayır"ın Büyüklere Karşı da İşe Yaradığını Öğretmek

Çoğu Güvenlik Sohbetinin Atladığı Ders

Ebeveynlerin çocuklarla güvenlik konusunda yaptığı konuşmaların çoğu yabancılar hakkındadır. Tanımadığın biriyle arabaya binme, sana şeker uzatan ya da kayıp yavru köpeğini bulmana yardım isteyen bir yabancının peşinden gitme. Bunlar makul şeylerdir ama gerçek riskle neredeyse hiç örtüşmezler.

Güvenlik eğitmenlerinin sık tekrarladığı rahatsız edici gerçek şudur: bir çocuğu güvensiz kılan kişi, çoğu zaman çocuğun zaten tanıdığı biridir. Bir akraba, ailenin bir dostu, bir antrenör, bir komşu, büyük bir kuzen. Bir ismi, bir yüzü ve etrafta olmak için bir sebebi olan biri. Yabancı uyarısı bu durumda hiçbir işe yaramaz, çünkü söz konusu kişi zaten yabancı değildir.

Asıl işe yarayan şey farklı türde bir derstir ve öğretmesi daha zordur, çünkü çocuklara öğrettiğimiz diğer her şeye ters düşer. Yıllarca bir çocuğa büyüklerin sözünü dinlemeyi, öğretmenlerin, antrenörlerin, akrabaların dediğini yapmayı, kibar ve uysal ve kolay olmayı öğretiriz. Sonra bu kuralın bir istisnası olduğunu ve bu istisnayı, yanında "işte bu, bu bir istisna" diyecek bir yetişkin olmadan, kendi başına o anda fark edebilmesi gerektiğini anlamasını isteriz.

Asıl Beceri: Beden Özerkliği

Bunun altındaki somut, öğretilebilir beceri beden özerkliğidir: çocuğun bedeninin kendisine ait olduğu, karşıdaki kişinin yaşı, otoritesi ya da aileyle ilişkisi ne olursa olsun, kime nasıl dokunulacağına kendisinin karar verdiği fikri.

Cümle olarak söylenince bu bariz görünür. Ama bu hafta onuncu kez bir akrabasına vedalaşırken sarılması, antrenörüne beşlik çakması ya da kaba olmamak için birinin kucağına oturması söylenmiş altı yaşındaki bir çocuk için bariz değildir. Bu küçük anların her biri tam tersini öğretir: kibarlığın kendi rahatlığından daha önemli olduğunu ve bedenine ne olacağına karar veren şeyin bir yetişkinin beklentisi olduğunu.

Bunların hiçbiri akrabaların tehlikeli olduğu ya da sarılmanın kötü bir şey olduğu anlamına gelmez. Anlamı şudur: çocuğun, sadece yabancılarla ilgili değil, güvendiği bir yetişkinle karşılaştığında da geçerli olan bir kurala ihtiyacı vardır. Uygulanabilir bir versiyon: bedenin sana ait, sevdiğimiz biri bile olsa bir sarılmaya ya da dokunuşa hayır diyebilirsin ve hayır dediğin için asla sana kızmayacağım.

"Hayır"ı Alıştırma Yapmak

Kuralı bir kez söylemek, çocuğun onu baskı altında kullanabilmesini sağlamaz. Bir yetişkine, özellikle çocuğun hayatında gerçek bir otoritesi olan birine hayır demek, yetişkinler için bile sosyal olarak zordur. Her beceri gibi pratiğe ihtiyaç duyar.

• Sıradan durumları canlandırın: bir akrabanın sarılmak istemesi, antrenörün doğru gelmeyen bir isteği, büyük bir çocuğun istemediği bir oyunda ısrar etmesi
• Çocuğun gerçek kelimeleri söylemesine izin verin: özür eklemeden söylenen düz bir "hayır", "istemiyorum", "lütfen dur"
• Sadece doğru sonucu değil, alıştırmanın kendisini övün, böylece çocuk hayır demeyi risk değil onay ile ilişkilendirsin
• Sonrasında ne olacağını açıkça söyleyin: beni ya da bu listedeki başka bir yetişkini bulup ne olduğunu anlatabilir

Bu son nokta, "hayır"ın kendisi kadar önemlidir. Hayır diyen bir çocuğun gidebileceği bir yer olmalı. Ona evde ve ev dışında yaklaşabileceği iki üç yetişkinin adını verin ve durum ne kadar küçük görünürse görünsün, bu yetişkinlerden birinden yardım istemenin hiçbir sonucu olmayacağını açıkça belirtin.

Yetişkin Hayırı Kabul Etmezse

Çocuğunuza, bir "hayır" görmezden gelinir ya da zorlanırsa ne yapacağını öğretin: sesini yükseltmek, tekrar etmek, fiziksel olarak uzaklaşmak ve doğruca güvendiği bir yetişkine gitmek. Burası kibar olma anı değildir ve çocuk bunu doğrudan, bir kereden fazla sizden duymalıdır.

Çocuğunuz zaten karate eğitimi alıyorsa, iyi bir çocuk dersinin yaptığı şeylerden biri de bunun fiziksel provasını sunmaktır: mesafe yaratmak, kararlı bir ses tonu kullanmak ve bir yetişkinin tutuşundan kurtulmanın kabul edilebilir, sıradan bir şey olduğunu, cezalandırılacak bir şey olmadığını anlamak. Bu fiziksel özgüven, sözel beceriyi destekler ama evdeki konuşmanın yerini tutmaz. Haftada birkaç ders, bir çocuğu bir yetişkinden güçlü kılmaz ve hiçbir ders bunu ima etmemelidir. Eğitimin yaptığı şey, "hayır, ve geri adım at"ı çocuğun bedeninin zaten bildiği bir şey gibi hissettirmektir; düşünmeye zaman kalmayan bir anda bu önemlidir.

Önce Siz İnanacağınızı Söyleyin

Son parça, birçok ebeveynin küçümsediği kısımdır: çocuğunuza, bir şey olmadan önce, bir şeyin yanlış hissettirdiğini söylerse, ailenin sevip güvendiği biri hakkında bile olsa, ona inanacağınızı söyleyin. Çocuklar genellikle yanlış bir şey olduğunu bilmedikleri için değil, inanılmayacaklarını düşündükleri ya da söylemenin yaratacağı karışıklıktan endişe ettikleri için susarlar. Tam tersini, önceden, yüksek sesle söyleyin, böylece ihtiyaç duyduğunda bu söz zaten orada olsun.

Küçük, İstikrarlı Bir Alışkanlık

Bunların hiçbirinin tek ve ağır bir sohbet olması gerekmez. Bir alışkanlık olarak daha iyi işler: bir sarılmayı varsaymak yerine önce sormak, bir dersten ya da ziyaretten sonra "bugün tuhaf ya da rahatsız edici hissettiren bir şey oldu mu" diye basitçe sormak ve çocuğun aynı kelimeleri bir yetişkinden duyabilmesi için hayırı kendiniz de örnekleyerek göstermek.

Kartal'da çocuk karatesini kısmen kazandırdığı özgüven ve beden farkındalığı için değerlendiriyorsanız, bu evde geçen sohbetlerin yanında makul bir sebeptir. Kartal Karate Akademisi, katılmadan önce bir dersi görmek isteyen aileler için ücretsiz deneme dersi sunuyor. karatekartal.fit/tr/register adresinden kayıt olabilirsiniz.